Koninklijke Schaakclub Pion Aalst

KS Pion Aalst

Speeldagen: elke woensdag

Jeugd van 18u30 tot 19u30

Volwassenen vanaf 19u45 tot einde

Locatie

Sint Pauluszalen

Botermelkstraat 63b
9300 Aalst


Grotere kaart weergeven

Sponsers

sponsor vernoscientific logo

sponsor aalst logo

Clubleden

Uitnodigingen

Adverteer mijn tornooi

Ajuintornooi: ronde 7 foto's

Klik hier om het fotoverslag te openen

Verslag 7e ronde Ajuinentornooi

Op bord 1 mocht Tom Van De Perre proberen zich bij de leiders te voegen door FM Adrian Roos te verslaan. Meer zelfs, een overwinning was genoeg om over Adrian te wippen. Toen Adrian op e4 met het Siciliaans repliceerde zag het er alleszins veelbelovend uit. Na d6 speelde Adrian echter niet cxd4 maar Pf6, een zeldzame zettenvolgorde waarvan de theoretische status ons een raadsel is. Tom zag dat Nc3 een transpositie naar de hoofdlijnen was en redeneerde dat slaan op c5 dus beter moest zijn. Dit leidde tot een gambiet waar zwart een pion geeft voor een grote ontwikkelingsvoorsprong en een witte koning in het centrum - zonder dames wel. Tom verdedigde zeer goed en wrikte zich zet na zet los, al likkebaardend kijkend daar die pluspion die in het eindspel wel van pas zou komen. Onder aanhoudende druk van het grote zwarte initiatief beging hij dan toch een klein slippertje. Met a3 jaagde hij een zwart paard weg, maar dit betekende dat na terugslaan met de c pion de witte loper op b3 niet langer verdedigd was. Een kleine nuance maar hierdoor had Adrian genoeg tegenspel voor de pion. Er werd afgewikkeld naar een eindspel waar zwart een paard had voor 3 verbonden vrijpionnen. Wij zouden nerveus worden van zo een materiaalbalans, maar zwart offerde zijn paard om de 3 pionnen om te toveren tot 2 isolanis en zelf een vrijpion de maken op de h lijn. Beide heren oordeelden dat het resulterende 2 tegen 1 eindspel remise is, en de eindspeldatabases bevestigen dat. Adrian laat hier een halfje liggen en opent zo kansen voor zijn achtervolgers.


Matthias De Weird trad met wit aan tegen FM Johan Goormachtig, ook in een match die over de leiderspositie kon beslissen. Ook hier werd op 1.e4 met het Siciliaans geantwoord, en ook hier kwam er meteen een zijvariant op het bord met 2. b3. Johan repliceerde met 2. .. g6 en het valt op dat zwart in deze specifieke variant een absolute monsterscore heeft. Kennis of gewoon de juiste feeling door al de jaren ervaring? In ieder geval stond er na 5 zetten een stelling op het bord waar in 13 partijen wit nog nooit won, en slechts 3 maal remise wist te houden. Na 10 zetten zat wit met een gat op g2 en zonder witte loper, en had Johan nog een berg extra zout op de wonde kunnen strooien door op b2 dezelfde grap uit te halen - en zijn eigen loperpaar te houden. De gedachte aan de vreselijke resulterende stelling moet echter te veel pijn gedaan hebben aan het schakershart en hij koos een andere variant. De activiteit die Matthias had voor al zijn zwaktes bleek fictief en de witte stukken werden achteruitgespeeld terwijl zwart de aanval overnam. Op zet 17 kon zwart een paard offeren om het meteen uit te maken, maar de resulterende stelling zal opnieuw te pijnlijk geweest zijn om aan te zien en Johan dwong in de plaats daarvan een afruil af naar een eindspel met een pluspion. Grappig genoeg genoeg was hij net iets te snel met torens afruilen en gaf daardoor Matthias een kans: na de torenafruil staat de zwarte koning in de weg van zijn eigen toren terwijl wit de verste pion op a7 kan aanvallen. Matthias was echter al compleet murw na het middenspel, zag het niet, en Johan had geen moeite om het resulterende eindspel met pluspion te winnen. Door deze goede prestatie komt hij gedeeld aan de leiding terwijl Matthias zich even zal moeten bezinnen.


Op bord 3 kwam er bij Dominique Versyck and Randy Van Houtte ook een Siciliaan op het bord. Deze heren kozen wel de bewandelde paden en we kregen een actuele variant uit de Rossolimo te zien. Sterk spel aan beide kanten zorgde voor een evenwichtig middenspel. Dominique ruilde misschien iets te snel zijn stukken af om het sterke zwarte paard op d4 weg te krijgen - dat had ook met wat geduld en c3 gekund. De verdubbelde pionnen op de c lijn werden door Randy correct als mobiele pionmassa gebruikt en de partij kwam in balans. Zwart kon nog een pion winnen maar door de vele zwaktes kwam hij hierdoor niet dichter bij een overwinning. Beide heren voelden het goed aan en er werden al eens zetten herhaald. De remise door stellingsherhaling werd nog even vermeden maar na het afwikkelen naar een toreneindspel werd dan toch de vrede gesloten door overeenkomst. Een uitstekende partij van beide heren met een logisch resultaat.


Na de afstraffing vorige week moet CM Martijn Maddens volle punten scoren als hij nog aan de leukste kant van de prijzenpot wil eindigen. De tegenstander zal in dit opzicht geen cadeau geweest zijn want Taki Apostolakis snoepte al wat punten en halfjes af van andere titelpretendenten. Ook op dit bord kwam er een Siciliaan en Maddens koos voor de Alapin. Hoewel zwart geen echte openingsfouten beging (de variant kwam al in een partij tussen Mher Hovhannisyan en Stephane Hautot tijdens het Belgisch Kampioenschap op het bord) zag zijn stelling er toch behoorlijk louche uit. Rokeren kon niet op straffe van Lxh7+ met een winnende mataanval. Dat moet ook Taki dwars gezeten hebben, want hij brak meteen los met f5. In de resulterende stelling kon hij nu wel rokeren, maar zat hij met een enorm zwakke pion op e6, die enkele zetten later ook verloren ging. Wat later kon zwart een pion terugwinnen op f4, maar daardoor opende hij de f lijn en dat terwijl zijn koningsstelling verzwakt was en zijn stukken ofwel slecht geplaatst ofwel nog niet ontwikkeld waren. Martijn ging vlot in de aanval tegen al deze zwaktes en demonstreerde voorbeeldig hoe hopeloos de taak van zwart was.


Luc Saligo moest op bord 5 met Nando de Blende afrekenen. Hij koos voor het London, een systeem waar wit wat slappe zetten speelt en zo zwart de kans geeft om rustig de ideale opstelling te kiezen. Strategisch gezien hebben we wel onze twijfels bij Nando's keuze om al zeer vroeg op d4 te ruilen en zo de spanning uit de stelling te halen. Luc koos voor een aanpak om op Italiaanse stijl met a4/b3/c3/d4 veel ruimte op de damevleugel te nemen, en Nando vond geen manier om tegenspel te genereren. Ook zitten, wachten en verdedigen lukte niet goed want een pion on b7 ging verloren. Toen Nando dan eindelijk toch op e5 brak koos hij het slechtst mogelijke moment - na de dame buitenspel gezet te hebben op h6 - en er ging nog een pion verloren en tegenspel was er nog steeds niet. Om de miserie compleet te maken blunderde hij later nog een stuk. Luc zag het graag gebeuren en incasseerde het punt. Een offday voor Nando of gewoon onoverkomelijke problemen na sterk spel - de opening daargelaten uiteraard - van Luc? Moeilijk te zeggen van hieruit.


WFM Nele Vanhuyse trad tegen Samuel Verbruggen aan. Zwart koos een hoofdlijn in het Nimzo-Indisch en Nele repliceerde met wit met de scherpste variant. Een succesvolle keuze, want Samuel kende de theorie niet goed, speelde het foutief, en kwam meteen zwaar in de problemen. In ruil voor het loperpaar kreeg zwart alleen een ontwikkelingsachterstand en kopzorgen op e4. Misschien uit frustratie schopte Samuel wild om zich heen met f5 en Nele bedankte voor deze extra verzwakking met een onmiddellijke omschakeling op een koningsaanval. Met meer ruimte, actievere stukken, een loperpaar, een kapotte zwarte koningsstelling en dan nog meer Elo ook was het resultaat van deze aanval snel een uitgemaakte zaak.


Op bord 7 kwam Walter De Reymaker in actie tegen Ritsaart Willockx. Ook hier kwam een Siciliaan op het bord, dit keer wel een omgekeerde na een Engelse opening. Zwart gaf een pion om de witte koning vast te zetten in het centrum. De witte stukken stonden allemaal op de 1e rij in de verdediging terwijl de zwarte er rond cirkelden als horzels. Hoewel er wat afgewikkeld werd kwam wit nooit echt vrij en toen ook nog de a lijn open ging - klaar voor een dodelijk schaakje op die 1e rij - was de situatie heel kritiek. Uiteindelijk kwam het dodelijk schaakje op de 2e rij: Ritsaaert kon afwikkelen naar een stelling met zowel dame als toren op de 2e rij en de witte koning op de 3e feitelijk zo goed als mat. In plaats daarvan zag hij een mogelijkheid om een pion te grabbelen en wikkelde zo af naar een toreneindspel met die pluspion. Dit eindspel wist hij vervolgens niet te winnen. We zouden hier nu achteraf een beetje de wijsneus kunnen uithangen door op te merken dat de bedoeling van het spel nog altijd is om de tegenstander mat te zetten, maar dat zou onterecht zijn. Ritsaart had namelijk het toreneindspel ook kunnen winnen als hij wat beter gespeeld had.


Op bord 8 zagen we Frank Vermeulen tegen Lieven Van Der Straeten. In een afruil-Frans (u moet niet te hard boeh roepen want het was een ongebalanceerde variant) werd er wat gemanoeuvreerd en toen wit dreigde het loperpaar te pakken (en de h lijn te openen) blufte Lieven hem af door te doen alsof hij op die vleugel ging aanvallen. Dat lukte! Frank is duidelijk moediger in de aanval als in de verdediging, Lieven zette zijn loper snel weg en om het erger te maken rokeerde hij dan nog op diezelfde vleugel ook. Hoewel Frank iets beter stond was het niet eenvoudig vooruitgang te maken en beide heren dansten in een gesloten stelling met hun stukken. Lieven danste zijn paarden lekker buitenspel naar a3 en b6 en dat was de zaak teveel uitdagen: de Frank in Frank kwam naar boven. Hij dreigde over de e lijn maar vergaloppeerde zich hier licht in de aanval. Lieven kon op e5 slaan en deze lijn zo weer sluiten. Door met een pion op h5 te kietelen zat er nog wat in maar Frank ruilde af en probeerde de pion naar e6 door te rammen. Daar stond ze echter te ver en in plaats van in een gewonnen stelling kwam Frank nu in een eindspel met een pion minder. De pionnen op de damevleugel werden afgeruild en we eindigden met loper tegen paard en 2 pionnen tegen 1 op dezelfde vleugel. Dat is remise. De felbevochten partij met wederzijdse kansen werd dan ook op passende wijze afgesloten: Frank zette zijn loper vrijwillig in een paardvork en mocht opgeven.


Op bord 9 koos Wilbert Helsloot met zwart voor het Benko tegen Bart Vermeiren. Dat had zich snel tegen hem kunnen keren want Bart had de kans om de ideale opstelling tegen het Benko te krijgen. Bart leek die echter niet te kennen, speelde een slap zetje en zwart kreeg voldoende tegenspel voor zijn pion. In een complex middenspel talmde zwart iets te lang met afruilen, kwam niet binnen over de b lijn en bleef wit bijgevolg in staat om druk te zetten. De omschakeling naar een koningsaanval verraste Wilbert, hij reageerde fout en Bart kon alsnog het punt incasseren.


Op bord 10 mocht Berwout Heymans aantreden en zich afvragen wat Ben Vandeputte deze week bedacht had. Dit bleek een variant van het Modern te zijn waar zwart veel tijd spendeert om zijn paard op c7 in plaats van c6 te ontwikkelen, terwijl wit rustig de best mogelijke opstelling kan kiezen. Wat Ben in deze variant zag is een raadsel. Buiten Piet Snot probeerde alleen Tony Miles deze variant een enkele keer en hij werd toen prompt ingeblikt door een 200 Elo zwakkere speler. Eenieder ander zou bij het aanzien dezes zijn neus ophalen en snel doorbladeren, maar de wegen van Ben zijn soms ondoorgrondelijk. In ieder geval zag hij op een bepaald moment blijkbaar hoe slecht hij stond en probeerde dan met e5 over te gaan in het Koningsindisch. Een Koningsindisch waar zwart een stuk of 4 a 5 keer gepast heeft welteverstaan. Berwout zag het gebeuren, oordeelde dat zwart zo slecht stond dat b4 zonder voorbereiding kon (een van de ontbrekende zetten van zwart was immers de rokade) en startte de bayonet-charge. Omdat er kinderen meelezen beschrijven we niet wat er vervolgens met Ben gebeurde, maar dit was misschien wel de kortste partij in het tornooi tot dusver.


Met nog 2 ronden te gaan staat Johan Goormachtigh nu samen aan de leiding met Adrian Roos, gevolgd op een halfje door Tom Van De Perre. Johan moet in deze voorlaatste ronde gelijk tegen Tom aan de slag, terwijl Adrian Luc Saligo ontmoet.


Verslag 6e ronde Ajuinentornooi

Op bord 1 kwamen verdedigend Ajuinenkampioen FM Adrian Roos en de regerende Aalsterse rapidkampioen Taki Apostolakis aantreden om onder elkaar de strijd om de 1e plaats verder te zetten. Er kwam een Bogo-Catalaan op het bord en Taki koos een marginale en slecht scorende variant waar zwart een extra tempo spendeerd om een al ontwikkeld paard tegen een slecht geplaatse witte loper af te ruilen. De afruil op zich is vrij thematisch in deze opening maar naar wij ons herinneren alleen als de loper op c3 staat. Het resultaat was veel ruimte en een grote ontwikkelingsvoorsprong voor Adrian. Taki spartelde goed tegen, maar net toen alles klaar stond om het bevrijdende c5 te spelen kreeg hij de bibber in de knieen en speelde een duistere damezet die Adrian met tempo toestond om zijn stukken nog verder te verbeteren. Bij het aandraaien van de duimvijzen ging het echter mis: Adrian draaide de eerste kwartslag in de verkeerde richting, Taki zag een kans en met een petite combinaison verloor wit een belangrijke centrumpion. Bij het hernieuwen van de druk op de kwetsbare e6 pion vond Taki in zijn beperkte ruimte niet de juiste verdedigende opstelling, e6 viel, de witte stukken kwamen binnen en Adrian gaat alleen aan de leiding.


Op bord 2 kwam achtervolger FM Johan Goormachtigh aantreden tegen Walter De Reymaeker. Er kwam een Maroczy Bind op het bord waar Johan op zet 10 het ongewone h3 speelde (maar er zijn toch zo'n 400 partijen van met enkele grote namen). De heren speelden beide de meest populaire zetten maar als we naar de score van wit hier kijken is het om van onze stoel te vallen: meer dan 80%! Walter probeerde een goed geplaatste witte loper op g4 weg te duwen door h5 te spelen, maar Johan gebruikte deze verzwakking door vlotjes over te schakelen op een koningsaanval. Die kostte Walter een pion. Er werd afgeruild naar een toreneindspel en daar was de techniek en ervaring van de witspeler duidelijk zichtbaar. De zwarte stukken werden netjes passief gehouden en koning en pluspion schoven stapje voor stapje vooruit op het bord. Dit staaltje eindspeltechniek werd bekroond door af te ruilen naar...een potremise pionneneindspel. Gezien de notatieformulieren van beide heren niet overeen kwamen zullen we er maar van uit gaan dat in werkelijkheid er een koning of pion een veld verder stond. In ieder geval waren ze gelukkig wel eensgezind dat Johan de partij won.


In de partij Diederik Lot tegen CM Martijn Maddens kwam de Weense variant van het geweigerd damegambiet op het bord, die overging in een variant uit het Semi-Slavish. De stukken van Martijn coördineerden beter dan die van Diederik en die laatste had objectief gezien misschien wat af moeten ruilen en een licht slechtere stelling accepteren. In de plaats daarvan verscherpte hij de partij en brak hij het centrum open. Maddens had nu 2 mogelijkheden: een schaak geven met de loper om de witte stukken nog meer in de knoop te brengen, of een schaak geven met de dame om een pion te grabbelen en diezelfde dame volledig buitenspel te zetten. "Pion meer is pion meer" dacht Martijn en hij snaaide het pionnetje. Hij had de pion nog niet goed vast of Diederik riposteerde met een geweldige uppercut: een torenoffer op d7. De zwarte koning zat vast in het centrum en Dieter hercoordineerde zijn stukken met tempo. Zelfs voor een kandidaat-meester is zoiets verdedigen een zeer lastige zaak, en Martijn ging meteen in de fout toen hij een diagonaal opende van dame tot koning om die dame terug in de verdediging mee te krijgen. Hij miste een achterwaartse loperzet van Diederik die met tempo op een toren naar diezelfde diagonaal kwam. Een paar tussenzetten veranderen niks aan de situatie en in de eindstelling moest de dame al niet meer gewonnen worden: zwart gaat mat in 9. Na de partij leek Diederik wel 10 cm gegroeid en we moeten het toegeven: een getitelde speler in 25 zetten hardhandig van het bord rammen lukt ons ook niet elke woensdag.


Tom Van De Perre is een gecultureerd man en dus prefereerde hij tegen de Caro Kann van Frank Vermeulen - net zoals de elite - de doorschuifvariant. In plaats van de normale breektechniek met c5 brak Frank het centrum open met het ongewone f6. Het werd al snel duidelijk waarom: hierdoor kreeg hij een open f lijn en die was handig want alle zwarte stukken ging zonder verwijl richting witte koning. De extreem agressieve manier waarop Frank met de Caro Kann aanvalt hebben we nog niet eerder gezien. In vergelijking daarmee zijn Najdorf spelers mietjes die de theorie van de English Attack aframmelen om snel een afgesproken remise te maken. En het ergste is eigenlijk nog dat de computer niet eens veel tegenpruttelt bij het zien van de zwarte stelling. Kijk maar eens naar de partij, ga naar zet 13 en zeg nu zelf: zou u geraden hebben dat dit uit een Caro Kann kwam? Mijn gok zou geweest zijn: een te driest gespeelde Hollandse Stonewall. Op zet 17 had Frank een winstkans met een typische tactiek uit die opening: loper offeren op h2, dame h5 schaak en pion g3 is een typisch patroon daar. Helaas, niet gezien en door een extra paard in de aanval te willen brengen had wit ondertussen de tijd om te hergroeperen. Er werd afgeruild naar een eindspel en wit had daar - met een tripelpion begot - een betere pionstructuur dan zwart wiens isolanis als brokstukken over het bord verspreid waren. De witte torens dwongen een afruil naar een witte vrijpion af en de zwarte brokstukken werden een voor een opgeraapt. Punt voor Tom. Dit is al de 2e Caro-Kann partij van Frank dit tornooi waar hij door dit assertief spel een winststelling tegen een hoger-Elo speler krijgt maar dan niet het winnende stukoffer vindt om het af te maken. Maar we snappen het probleem wel: als wij de stellingen van Frank zouden krijgen dan offerden we als het kon op iedere zet direct al ons materiaal. Misschien houden we het toch maar beter bij het klassieke breken met c5.


Matthias De Weird mocht aantreden tegen Luc Saligo. Die laatste beging in de opening een beginnersfout: in plaats van zijn stukken te ontwikkelen speelde hij met zijn dame en die werd opgejaagd terwijl de witte stukken met tempo eruit kwamen. Omdat deze fout vaak voorkomt heeft men er een specifieke schaakterm voor: het Scandinavisch. Matthias brak het centrum meteen open met d5 (gespiekt bij Diederik?). Volgens de computer is er voor zwart niks aan de hand: hij kan lang rokeren, met zijn koning op de half-open c lijn terecht komend in het spervuur van witte stukken en omdat het niet onmiddellijk mat gaat lost het al zijn problemen op. Beetje krankzinnig maar de sterkste menselijke speler die ooit in deze stelling terecht kwam - een Canadese IM in 1999 - koos als enige net deze aanpak en won. Misschien is er dus wel iets van aan. Saligo had geen zin in deze onzin en verdedigde met de koning in het centrum. Het kwam hem op een dubbelpion te staan en wat later een vrijpion op de d lijn. De rest van de partij ging hem dan om de vraag: is deze pion een dame in wording of net een zwakte? Na wat omzwervingen kwamen ze terecht in een dame en pion eindspel, nog steeds met deze vrijpion die ondertussen al op d6 stond. Luc gaf wat schaakjes maar vond geen manier om te verhinderen dat de witte koning oprukte om de pion ondersteunen (computer: geen probleem gewoon vrijwillig in dat aftrekschaak gaan staan, Luc!) en die liep dus door. Punt voor Matthias.


Randy Van Houtte kwam tegen Bart Vermeiren in een openingsnachtmerrie. Na een misspeeld Engels zat wit volledig ingesloten met zwarte pionnen op b3, c4 en f3. Ware het niet dat hij met zijn dame nog tussen d1 en e1 kon schuifelen had hij misschien remise door pat kunnen claimen. Bart zette alles klaar om de genadeslag toe te dienen maar lette een enkel moment niet goed op en beging een grove blunder. Randy kon een van de stikpionnen er af slaan door een penning op de dame, en bood - nogal opportunistisch - remise aan. Bart keek naar de stelling, zag dat hij nog steeds compleet gewonnen stond, en speelde door. Dat was objectief misschien wel correct maar schaken is ook een spel van psychologie en na zo een blunder op Stap 3 niveau ("een gepend stuk is geen goede verdediger") is het de vraag of je de fout uit je hoofd kan zetten en je cool en concentratie bewaren. De rest van de partij maakt duidelijk: dat was bij Bart niet het geval. Luttele zetten later was wit uitgebroken en de stelling terug in balans. Er werd afgeruild naar een eindspel waar zwart 2 vrijpionnen had tegen wit eentje die verder opgerukt was. Bart zag de winst: hij ruilde dames af, waarna zijn loper de enkele witte vrijpion wel kon tegen houden maar die van wit machteloos was tegen de 2 (gesplitste) zwarte. Wat hij vergat was dat zijn koning en loper op dezelfde diagonaal stonden. Na de dameruil pende wit doodeenvoudig de zwarte loper en de witte pion liep door. Schaken is soms wel een heel wreed spel.


Over de partijen tussen Dominique Versyck tegen Lieven Van Der Straeten en Bart Carrijn tegen Nele Vanhuyse kunnen we kort zijn: Lieven Van Der Straeten kwam (zonder verwittigen?!) niet opdagen en dus was Dominique gedwongen om een uur aan de bar pintjes te drinken alvorens het volle punt te incasseren zonder er iets voor te hoeven doen. Klinkt leuk zo maar helaas voor alle betrokkenen schaakt Dominique best graag en had hij vast liever een partij gespeeld. Wat er zich tussen Bart en Nele afspeelde mogen we niet weten: ik heb geen partijformulieren teruggevonden en volgens de scorefiche werd het remise, feitelijk een verrassend resultaat gezien de 300 Elo verschil. Bart kwam vervolgens de tornooileiding vertellen dat hij volgende week toch niet kon komen omdat hij een afspraak had met een nieuwe vriendin. Ik weet al welke gedachte er nu door uw hoofd gaat: een duidelijk geval van verkeerde prioriteiten!


Frans De Smet en Berwout Heymans speelden een variant van het Engels die mij vreemd is maar die al door een rist bekenden zoals Kramnik, Dubov, Ponomariov, Meier en Karjakin gespeeld werd. Het gat zit deze keer dus in mijn cultuur. Na 14 zetten theorie was de stelling evenwichtig en werd er naar een gelijk dame-eindspel afgeruild. De partij werd snel remise. Ik denk dat ik al snap waarom ik deze variant vergeten was.


Hans Temmerman koos tegen Nando De Blende voor een nogal slappe witte opstelling. Zwart stond lang ietsje beter en wist zijn voordeel zet na zet te vergroten. Hans speelde een combinatie om een zwarte pion weg te krijgen die zijn paard in de weg stond, maar liep tegen een tegencombinatie aan waardoor hij een dubbelpion kreeg en enige vorm van tegenspel niet langer mogelijk was. Nando schuifelde het voordeel aan ruimte en de betere pionstructuur in het eindspel zonder veel problemen tot winst.


Zoals vorige week al voorbeschouwd mocht Ben Van De Putte aan de slag tegen Evy De Weird. Ben opende met 1. e4 en Evy had duidelijk ons artikel gelezen - of ze kent Ben al een beetje - en repliceerde 1. .. c5 om het koningsgambiet te ontwijken. Helaas was dat een beetje te naief. Ben speelde 2. d4 en vervolgens 3. f4 en als het al geen echt koningsgambiet was dan leek het er wel verdacht op! Toen Evy zelf nog overwoog om e5 te spelen hadden alle alarmbellen moeten afgaan, maar toch kwam de zet op het bord. En dus een transpositie naar, houdt u vast, Cochrane - Staunton uit 1842! Daar waar Staunton wel wat ervaring had in het koningsgambiet te verdedigen had Evy die niet, en zelfs zonder bord zal u snappen dat de Pf6 van Staunton beter was dan de h6 waar Evy mee op de proppen kwam. Ze werd prompt matgezet. Ben laat - geheel toevallig - nog weten dat "Meeting the Gambits 1.e4" bij hem 10 cent goedkoper is dan bij concurrerende winkels.


In het tornooi staat Adrian Roos nu alleen aan de leiding met 5.5 uit 6, voor een achtervolgend groepje met Tom Van De Perre, Matthias De Weird en Johan Goormachtigh met 5 uit 6.

Totaal 77 artikels

Nieuwere berichten | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 . 24 25 26 | Oudere berichten